ก็รู้ว่าเรามาไกลจนเกินจะย้อนคืนวัน เวลาเดินทางกลับไปแล้ว...ใช่ไหม
เมื่อรักนั้นเป็นเพียงลมที่พัด ผ่านช่วงเวลาคืนวันดีๆ
กับการค้นและเลือนหาย....

* อาจเคยมีคนบอกความจริงมันช่างเดียวดาย
มันทรมานแต่ฉันไม่เคยสนใจ
เพราะรู้ว่าเราต่างต้องเจ็บต้องปวดเพียงใด
แต่สิ่งสุดท้ายที่เราควรทำ....

...แค่คิดดีๆ ที่เราเผชิญ
เป็นแค่ "ความจริงที่เราบังเอิญต้องเรียนรู้และพานพบ"
ว่าไม่มีใครสักคนที่คอยอยู่ข้างเคียงกัน และไม่มีวันจากไปไหน
จะมีไหม...

*อาจเคยมีคนบอกความจริงมันช่างเดียวดาย
มันทรมานแต่ฉันไม่เคยสนใจ
เพราะรู้ว่าเราต่างต้องเจ็บต้องปวดเพียงใด
แต่สิ่งสุดท้ายที่เราควรจะทำ

** ก็แค่ยิ้มรับมันไว้ ไม่ยอมหวั่นไหว
แม้จะเจ็บจะปวดสักเพียงไหนก็ตาม
สักวันก็ผ่านพ้นไป ....
ขอแค่เธอยิ้มรับมันไว้ แค่ความหวั่นไหว...
แม้ต้องทุกข์ต้องทนสักแค่ไหน ... ก็ตาม เรายังต้องอยู่ให้ได้

ขอแค่เธอยิ้ม ... รับมันไว้ 
(แม้มีใครให้รักมากมาย แต่ สิ่งสุดท้ายก็เหลือเพียงแค่เราอยู่)
แม้จะเจ็บจะปวดสักเพียงไหน .. ก็ตาม
(ไม่มีใครไม่สนแค่เพียงผ่านความเดียวดายสุดท้ายมีแค่เราเท่านั้น)
ก็ขอให้เธอยิ้ม ... รับมันไว้
(แม้มีใครให้รักมากมาย แต่ สิ่งสุดท้ายก็เหลือเพียงแค่เราอยู่)
แม้ต้องทุกข์ต้องทนสักแค่ไหน...ก็ตาม
เรายังต้องอยู่ .. ให้ได้
(ไม่มีใครไม่สนแค่เพียงผ่านความเดียวดายสุดท้ายมีแค่เราเท่านั้น)

เราต่างต้องไปด้วยกัน  :))